Jedenaście zasad Charlesa Sykesa

Janusz Wróbel

www.janusz-wrobel.com

Jedenascie zasad Charlesa Sykes’a ilustracja 1

W 1989 roku przeprowadzono serię testów z matematyki wśród trzynastolatków z sześciu krajów: Stanów Zjednoczonych, Korei, Hiszpanii, Wielkiej Brytanii, Irlandii i Kanady. Do zadań testowych dołączono zdanie „jestem dobry z matematyki”, z którym to zdaniem uczniowie przechodzący test mieli się zgodzić lub nie. Najwięcej, bo aż 68% amerykańskich uczniów, uznało to zdanie za prawdziwe; najmniej, bo tylko 23% Koreańczyków zgodziło się z tym stwierdzeniem. Jeśli chodzi o wyniki testu z matematyki, najlepszymi okazali się Koreańczycy, uczniowie amerykańscy zajęli natomiast ostatnie miejsce. Rozdźwięk pomiędzy fatalnymi wynikami dzieci amerykańskich, przy ich równoczesnym znakomitym samopoczuciu, wywołał sporą konsternację w USA, a artykuł tygodnika Time „Education: Doing Bad and Feeling Good” („Edukacja: radząc sobie źle, czując się świetnie”), wywołał trwającą już parę dekad dyskusję na temat stanu amerykańskiego szkolnictwa. Rozpoczęty w latach sześćdziesiątach trend w amerykańskim szkolnictwie, polegający na obniżaniu wymagań wobec uczniów, tak by ich nie stresować wymaganiami i współzawodnictwem, nie urażać ich ambicji i nie obniżać samooceny, doprowadziło do kompromitujących efektów, szczególnie w podstawowym i średnim szkolnictwie uboższych dzielnic wielkomiejskich, które zaczęły wypuszczać ze szkół niedouczonych absolwentów, często wręcz pół-analfabetów.

Z problemem próbowały sobie radzić kolejne administracje, zarówno republikańskie, jak i demokratyczne, do tej pory nie znajdując panaceum na alarmujący problem. Różne były i są powody niepowodzeń w podejmowanych usiłowaniach, by podnieść poziom szkolnictwa publicznego, szczególnie w wielkomiejskich okręgach szkolnych – polityczna poprawność, delikatna materia przedmiotu, balansująca na granicy oskarżeń o rasizm, skorumpowanie administratorów szkolnych, siła związków zawodowych nauczycieli, podważających każdą próbę nałożenia wyższych standardów w nauczaniu, a także stale rosnące znaczenie języka hiszpańskiego, wypierającego w niektórych rejonach kraju język angielski.

Jednym ze światłych edukatorów w Stanach Zjednoczonych jest Charles Sykes, który w roku 1995 opublikował książkę „Dumbing Down Our Kids: Why American Children Feel Good About Themselves But Can’t Read, Write, or Add” ( w dowolnym tłumaczeniu: „Ogłupianie naszych dzieci: dlaczego amerykańskie dzieci mają dobre samopoczucie, ale nie potrafią czytać, pisać lub dodawać”). Napisałem o „dowolnym” tłumaczeniu, bowiem słowo dumping down jest terminem slangowym, i nie ma jednoznacznego polskiego odpowiednika, a oznacza mniej więcej celowe obniżanie poziomu, w celu usatysfakcjonowania kogoś, o kim myśli się, że nie jest wystarczająco inteligentny, by poradzić sobie z wyzwaniem, zadaniem lub informacją. Przykładem może być przygotowywanie przemówienia przez polityka w taki sposób, by „każdy głupi zrozumiał” lub podawanie informacji w dzienniku telewizyjnym tak, by nawet mało inteligentny odbiorca ją zrozumiał (a to, że znacząca ilość telewidzów nie jest w stanie zrozumieć na przykład instrukcji obsługi pralki, nie pozostaje bez związku z kompromitująco niskim poziomem szkoły, którą ukończyli).

Autor wspomnianej książki argumentuje, że szkoła nie przygotowała go do wyzwań prawdziwego życia. Kiedy do niej chodził, jego nauczyciele troszczyli się nie o wiedzę, ale o samopoczucie ich ucznia. W rezultacie, kiedy przyszło mu zmierzyć się z wyzwaniami realnego świata, Charles Sykes poczuł się kompletnie zagubiony. W swojej książce, zawarł więc apel do młodego Amerykanina, zawierając w 11 zasadach to, czego w szkole się nie nauczył. Do tej pory krążą one w Internecie, mylnie przypisywane Billowi Gatesowi, który miał rzekomo przedstawić je podczas uroczystości zorganizowanych na zakończenie nauki w jednej ze średnich szkół.

Oto 11 zasad Sykesa:

Zasada 1: Życie nie jest fair. Przyzwyczaj się do tego.

Zasada 2: Świat nie będzie się przejmował twoim samopoczuciem. Świat będzie oczekiwał od ciebie, że czegoś dokonasz, zanim zaczniesz odczuwać dobre samopoczucie.

Zasada 3: Nie będziesz zarabiał rocznie $40.000 w rok po skończeniu szkoły średniej. Nie będziesz wice-prezydentem z telefonem na koszt firmy, zanim nie „zarobisz” sobie na to.

Zasada 4: Jeśli myślisz, że twój nauczyciel jest ostry, poczekaj, aż dostaniesz swojego szefa. On nie ma zagwarantowanego bezpieczeństwa pracy, tak jak twój nauczyciel.

Zasada 5: Przerzucanie hamburgerów w garkuchni nie jest poniżej twojej godności. Twoi dziadkowie mieli inne słowo na przewracanie na drugą stronę hamburgerów – nazywali to szansą.

Zasada 6: Jeśli coś zawalisz, to nie jest to wina twoich rodziców, więc nie roztkliwiaj się nad swoimi błędami. Ucz się na nich.

Zasada 7: Zanim się nie urodziłeś, twoi rodzice nie byli takimi nudziarzami, jakimi są teraz. Stali się nimi podczas ciągłego płacenia twoich rachunków, sprzątania twojego pokoju i słuchania tego, jakim idealistą jesteś. Zatem, zanim zaczniesz ochraniać lasy przed skażeniami krwiopijczej generacji twoich rodziców, spróbuj zrobić trochę porządku w swojej szafie.

Zasada 8: W twojej szkole być może już nie ma zwycięzców i przegranych. W niektórych szkołach już zlikwidowali dwóje, i dają ci tyle możliwości, ile chcesz, byś znalazł w końcu właściwą odpowiedź. To, oczywiście, nie ma najmniejszego odniesienia do niczego w prawdziwym życiu.

Zasada 9: Życie nie dzieli się na semestry. Latem nie ma się wakacji i bardzo niewielu pracodawców jest zainteresowanych w tym, by ci pomóc się odnaleźć. Rób to w swoim wolnym czasie.

Zasada 10: Telewizja, to nie prawdziwe życie. W prawdziwym życiu, ludzie muszą wyjść z kawiarni i iść do pracy.

Zasada 11: Bądź miły dla kujonów. Istnieje duża możliwość, że będziesz dla nich pracować.

Jedenascie zasad Charlesa Sykes’a ilustracja 2

About Janusz Wrobel

Janusz Wróbel - praktykujący psychoterapeuta, nauczyciel akademicki. Żonaty, pięcioro dzieci. Autor m.in. książek "Contact" (http://wisdommoonpublishing.com/buy_links.html#Contact) i "Language and Schizophrenia" oraz tomiku wierszy "Cztery pory tutaj” (http://www.telewizjadetroit.com/products-page/dvd/cztery-pory-tutaj-janusz-wrobel/). Janusz Wróbel - college professor, licensed counselor and psychotherapist, who currently maintains a private practice, "Balance and Harmony." Married with five children. Author of the books "Contact" (http://wisdommoonpublishing.com/buy_links.html#Contact) and „Language and Schizophrenia” (http://benjamins.com/#catalog/books/llsee.33/main).
This entry was posted in Szczescie and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply